Kanonizacja Jadwigi Śląskiej przez Klemensa IV

Muzeum Historii Polski

Jadwiga, córka hrabiego z Andechs Bertolda IV, urodziła się około 1179 r. Gdy miała kilkanaście lat, poślubiła Henryka, syna księcia śląskiego Bolesława Wysokiego. W dużej mierze dzięki jej staraniom powstał w 1202 r. w Trzebnicy klasztor pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła, który w roku 1218 został włączony jako pierwszy żeński klasztor w skład kongregacji cysterskiej.

Jadwiga wspierała także szpitale i przytułki oraz ufundowała liczne kościoły na Śląsku. Słynęła z wielkiej pobożności i ostatnie lata życia spędziła w klasztorze w Trzebnicy, gdzie zmarła w 1243 r. Po śmierci księżnej rozpoczęły się pielgrzymki do jej grobu. Pierwszy cud nastąpił w 1249 r. Za pontyfikatu papieża Urbana IV rozpoczął się proces kanonizacyjny, w którego toku stwierdzono, że za wstawiennictwem Jadwigi dokonało się w latach 1249‒1264 siedemdziesiąt cudów. W 1267 r. Jadwiga została ogłoszona świętą przez papieża Klemensa IV. W 1680 r. z inicjatywy Jana III Sobieskiego święto ku czci św. Jadwigi zostało rozciągnięte na cały Kościół. Obecnie obchodzi się je 16 października, a św. Jadwiga jest patronką Śląska oraz archidiecezji wrocławskiej.

BW