Powrót Romanowów, 7 marca 1995 roku

tsarnicholas.org

Pan Paweł Gilbert, wielokrotnie już cytowany na Portalu Legitymistycznym, 7 marca 2025 roku po raz kolejny dał wyraz negatywnemu nastawieniu do Jej Cesarskiej Mości cesarzowej Rosji Marii I oraz jej przodków – emigracyjnych następców cesarza Mikołaja II. Okazją do ponownego wyrażenia przez publicystę gwałtownego sprzeciwu wobec roszczeń tej linii Domu Romanowów do tronu stała się trzydziesta rocznica sprowadzenia do Petersburga doczesnych szczątków pierwszego z cesarzy na wygnaniu i jego żony.

Autor lansuje pogląd, że monarchia rosyjska i rodzina panująca przeszły do historii wraz ze zgonem Mikołaja II 17 lipca 1918 roku. Konsekwentnie zatem nazywa cesarza Cyryla (1876‒1938) i cesarzową Wiktorię (1876‒1936) wielkim xięciem i wielką xiężną, nieustannie też określając kuzyna Mikołaja II mianem zdrajcy.

3 marca 1995 roku o godz. 11.30, w obecności cesarzowej Leonidy (1914‒2010), synowej wymienionych, groby pary monarszej, znajdujące się w mauzoleum dynastii sasko-kobursko-gotajskiej na terenie cmentarza Glockenberg w Coburgu, zostały otwarte. Zewnętrzne poszycia trumien były zniszczone i rozpadały się pod dotknięciem. Podczas demontażu nagrobków znaleziono metalowe krzyże: pierwszy z imieniem, tytułem i datami życia Wiktorii, drugi z monogramem Cyryla, następnie na powierzchnię wydobyto trumny. Jako pierwsze zbadano szczątki cesarzowej. Później exhumowano jej męża ‒ trumna miała okienko, przez które można było zobaczyć twarz władcy. Opisując to, publicysta nie zawahał się przed publikacją zdjęcia obrazującego rozkład ciała – trudno uznać to za przejaw dobrego smaku.

Kiedy szczątki małżonków znalazły się już w nowych trumnach, prawosławny arcybiskup berliński i niemiecki Teofan (Galinski) odprawił panichidę, po której trumny zapieczętowano i przykryto flagami państwowymi. Statek „Anna Karenina”, z cesarzową Leonidą na pokładzie, przetransportował je do Rosji.

6 marca córka Leonidy, Jej Cesarska Mość cesarzowa Maria, przybyła do Petersburga w towarzystwie syna, Jego Cesarskiej i Królewskiej Wysokości carewicza Jerzego. Dzień później „Anna Karenina” dotarła do portu, skąd wyruszył orszak do Twierdzy Pietropawłowskiej i znajdującego się w niej mauzoleum przy Soborze Pietropawłowskim. Ceremonia pogrzebowa w świątyni została zaplanowana na godz. 12.00. Panichidę z udziałem rodziny cesarskiej, wojska, prawosławnego duchowieństwa, mera Petersburga Anatola Sobczaka i miejskich urzędników sprawowali biskup nowogrodzki Lew (Cerpicki) i biskup tichwiński Szymon (Gietia). Para cesarska znalazła nowe miejsce spoczynku obok syna, cesarza Włodzimierza (1917‒1992), w zbudowanym w 1896 roku mauzoleum wielkich xiążąt. Na tymczasowych płytach nagrobnych, później zastąpionych płytami marmurowymi, złożono wieńce.

Pan Paweł Gilbert twierdzi, kończąc rocznicowe wspomnienia, że przeniesienie zmarłych i ponowny pogrzeb sfinansowała Leonida (zwana przez niego xiężną), która dysponowała majątkiem przekazanym jej przez pierwszego męża (mieli tylko ślub cywilny), amerykańskiego przedsiębiorcę Sumnera Moore’a Kirby’ego (1895‒1945). Nie zapomina również o tym, by przypomnieć własne zdanie na temat Romanowów, podkreślając, że ich szczątki nigdy nie powinny opuścić Coburga.

opracowanie: Adrian Nikiel