Jesteś tutaj: prof. Jacek Bartyzel » Publicystyka » Duce, czyli Benito Mussolini

Duce, czyli Benito Mussolini

Jacek Bartyzel

75 lat temu, 28 kwietnia 1945 roku, został zamordowany przez komunistycznych partyzantów (a najpewniej z poduszczenia rządu brytyjskiego), wraz ze swoją kochanką Clarą Petacci, Benito Mussolini, zwłoki obojga zbezczeszczono zaś przez powieszenie ich do góry nogami na stacji benzynowej w Mediolanie.

Bez wątpienia był postacią największego formatu politycznego w całej, prawie 160-letniej już historii państwa włoskiego, acz zawdzięczał to niebywałej wręcz zmienności swoich pozycji politycznych: można rzec, że był arcymistrzem oportunizmu politycznego w skali światowej. Zaczynał, jak wiadomo, na skrajnej lewicy, jako przywódca najbardziej rewolucyjnego skrzydła partii socjalistycznej (zawsze zdumiewało mnie spokojne przechodzenie nad tym do porządku dziennego przez tych naszych prawicowców, którzy jednocześnie nie przyjmują do wiadomości, że socjalizm młodego Józefa Piłsudskiego był o wiele łagodniejszy) oraz wojujący ateista, antyklerykał i literacki pornograf, potem, wraz z tworzeniem ruchu faszystowskiego, stopniowo przesuwał się na prawo, ale przecież zawsze odżegnywał się od reakcjonizmu (vide: odcięcie się od ideowego dziedzictwa Josepha de Maistre’a w Doktrynie faszyzmu).

Na pewno jego i partii faszystowskiej zasługą było zażegnanie niebezpieczeństwa rewolucji komunistycznej, z którym to zagrożeniem nie były w stanie poradzić sobie bękarcia i masońska monarchia liberalna i przeżarty zgnilizną korupcji parlamentaryzm. Na jego dodatnie konto trzeba też zapisać mądrą i pronatalistyczną politykę rodzinną i społeczną oraz sponsorowany przez państwo rozkwit kultury. Jeszcze większą – największą – zasługą Mussoliniego było zakończenie wojny państwa z Kościołem, przywrócenie, choć w skali terytorialnie mikroskopijnej, suwerenności doczesnej papieżowi, uznanie religii katolickiej za religię stanu, wraz z wynikającymi z tego konsekwencjami, takimi jak obowiązkowa nauka religii w szkołach i nierozerwalność małżeństwa. Nie należy jednak zapominać, że uczynił to z wyrachowania – aby móc skutecznie rządzić katolickim społeczeństwem – a nie z faktycznie przynajmniej prokatolickich przekonań.

Co gorsza, starał się jednocześnie ograniczać władzę rodzicielską w wychowaniu dzieci oraz równolegle patronować przekształcaniu się faszyzmu w rodzaj alternatywnej dla katolicyzmu religii politycznej z jego osobistym kultem (ducismo) oraz statolatrią na czele, co było przejawem mentalności na wskroś neopogańskiej. Wypaczony był także w państwie faszystowskim model korporacjonizmu – odgórnego, zetatyzowanego i zbiurokratyzowanego. Najgorsze i przesądzające o późniejszej katastrofie było związanie się z tym „okrutnym pajacem” (jak mówił mu Gabriele D’Annunzio) Adolfem Hitlerem, a ostatecznym – politycznym i moralnym – upadkiem żałosne „przywództwo” w marionetkowej Włoskiej Republice Socjalnej, kiedy faszyzm powrócił do swoich socjalistycznych źródeł.

Ciemną stroną reżimu faszystowskiego była również napaść, podbój i brutalna okupacja starożytnej (sięgającej czasów biblijnych), chrześcijańskiej i prawowitej monarchii amharskiej w Etiopii, zwanej też Abisynią. Faszystowskie Włochy złamały tym aktem niepisaną, ale przestrzeganą nawet przez protestanckie monarchie i laickie republiki zasadę, że budując imperium kolonialne, nie najeżdża się monarchii chrześcijańskich. Tym samym też Mussolini do wieńca uzurpatorskiej niesławy króla Sardynii Wiktora Emanuela III Sabaudzkiego, jako „króla Włoch”, dodał skradziony na cztery lata Jego Cesarskiej Mości Hajle Syllasje I tytuł „cesarza Etiopii”.

Co jednak najważniejsze, jak wynika z wydanej w 2015 roku książki ks. Ennia Innocentiego La conversione religiosa di Benito Mussolini, Duce zdążył przed śmiercią się nawrócić. Można więc żywić nadzieję, że jego dusza została uratowana przed potępieniem wiecznym.

PMK Design
© Organizacja Monarchistów Polskich 1989–2018 · Zdjęcie polskich insygniów koronacyjnych pochodzi z serwisu replikiregaliowpl.com.