Spotkajmy się w mieście! Sztuka w mieście

Muzeum Architektury we Wrocławiu

Spotkajmy się w mieście! Sztuka w mieście

W ramach listopadowych wydarzeń z cyklu „Spotkajmy się w mieście!” dużo czasu poświęcimy rozmowom o wrocławskiej sztuce współczesnej, zwłaszcza tej projektowanej dla publicznych przestrzeni. Punktem wyjścia będzie twórczość Marii Michałowskiej. której pierwszą monograficzną wystawę pokazujemy w Muzeum Architektury.

13 listopada 2024 r., godzina 12.00 – wykład w Muzeum Architektury, ul. Bernardyńska 7

15 listopada, godzina 12.00 – oprowadzanie po wystawie Maria Michałowska. Na końcu tej drogi być może znajdę lustro, prowadzenie pani Małgorzata Devosges-Cuber

Ponad pięć dekad temu w Muzeum Architektury otwarto wystawę projektów, modeli i koncepcji dzieł przedstawionych przez artystów, którzy w XXV rocznicę powrotu Wrocławia do Macierzy ofiarowali swoje prace miastu. Intencją ówczesnych władz miasta i inicjatorów przedsięwzięcia z Towarzystwa Miłośników Wrocławia było pozyskanie dzieł wybitnych artystów plastyków do realizacji w przestrzeni publicznej. Zaproszeni do udziału w Sympozjum Plastycznym Wrocław ‘70 autorzy mogli włączyć do swoich zespołów specjalistów z innych dziedzin lub współpracować z wybranymi przez siebie artystami.

Wystawa zgromadziła 72 dzieła koncepcyjno-projektowe, z których zrealizowano dwa: Kompozycję Pionową Nieograniczoną autorstwa Henryka Stażewskiego i częściowo Żywy Pomnik „Arena” Jerzego Beresia. Rozpoczęto również tworzenie Centrum Badań Artystycznych według programu Jerzego Ludwińskiego.

Co wiemy o niezrealizowanych projektach, które pokazano w ramach Sympozjum Plastycznego Wrocław ‘70? Jak wyglądałoby miasto, gdyby udało się choćby część z nich usytuować w przestrzeni publicznej Wrocławia? Pani Małgorzata Devosges-Cuber za punkt wyjścia opowieści przyjęła niezrealizowaną koncepcję autorstwa Marii Michałowskiej, którą artystka zgłosiła na wystawę w Muzeum Architektury. Koncepcja ta zakładała wykonanie monumentalnej kompozycji z ponad stu betonowych walców o różnych średnicach, układających się w swobodną kompozycję strukturalną o stopniowo na zewnątrz obniżających się wysokościach walców, organicznie zrośniętą z terenem. Konstrukcja miała zostać zlokalizowana na jednym z pustych placów i zajmować powierzchnię ponad dwustu metrów kwadratowych. Uzupełnieniem kompozycji byłyby krzewy wyrastające z części betonowych form wypełnionych ziemią, tworząc rodzaj biologicznej tkanki, która miała się zrastać z architektoniczną konstrukcją.

Podczas oprowadzania po wystawie przyjrzymy się całej twórczości Marii Michałowskiej – od malarstwa, wyróżniając cykl „Formy znikające”, który otwierał kilkuletni okres kontemplowania przez artystkę koloru jako zjawiska, po najliczniejsze fotografie. Ważną częścią aktywności artystki, o której porozmawiamy, będzie jej działalność pedagogiczna na Politechnice Wrocławskiej.