Prof. Witold Kwaśnicki. Pamięć i wdzięczność

Instytut Misesa

Drogi Czytelniku,

Dzień Zaduszny skłania do zatrzymania się i wspomnienia tych, których nie ma już wśród nas. W naszej pamięci obecni są patron Instytutu Ludwig von Mises, Friedrich August von Hayek i inni nieżyjący klasycy austriackiej szkoły ekonomii, z których dorobku nieustannie czerpiemy.

Dziś jednak szczególnie blisko jesteśmy myślami przy prof. Witoldzie Kwaśnickim. Człowieku, którego wielu z nas znało osobiście. Naszym nauczycielu, mentorze i przyjacielu, który wychował znaczną część ekonomistów tworzących Instytut Misesa.

„Jestem profesorem, ale ja nie lubię tytułów”

Tak przedstawił się studentom podczas swojego pierwszego wykładu na nowo utworzonym kierunku ekonomii na Uniwersytecie Wrocławskim. Był 2 października 2000 roku. Zapisał na tablicy imię i nazwisko, a dopiero po chwili dopisał przed nimi „prof.”.

Szybko okazało się, że za tymi słowami stała postawa, którą zachował przez kolejne lata. Wielka wiedza szła u niego w parze ze skromnością, serdecznością i szacunkiem dla rozmówcy. Nie budował zbędnego dystansu. Znajdował czas na pytania, dyskusje i zwyczajne rozmowy ‒ o ekonomii, muzyce czy codziennym życiu.

Dla jego uczniów uniwersytet miał twarz Witolda Kwaśnickiego.

Instytut Misesa zawdzięcza mu bardzo wiele

Profesor wspierał nasze wydarzenia, pomagał przy przygotowywaniu książek i dzielił się wiedzą ‒ był bowiem członkiem Rady Naukowej Instytutu. Przede wszystkim jednak kształcił ludzi, którzy dziś sami uczą, piszą i przybliżają innym ekonomię.

Cieszył się rozwojem swoich uczniów. Na początku ich drogi przypominał im trzy słowa: principled, prepared and patient ‒ kierujcie się zasadami, bądźcie przygotowani i cierpliwi.

To przesłanie pozostaje z nami. Tak samo jak wdzięczność za jego obecność, życzliwość i wszystkie rozmowy, które pomogły nam lepiej rozumieć świat.

Dziedzictwo, które trwa

Jednym z wyrazów pamięci o Profesorze jest wydana przez nas Historia myśli liberalnej. Publikując tę książkę ku jego pamięci, chcieliśmy przekazać kolejnym czytelnikom część dorobku człowieka, który tak wiele dał naszemu środowisku.

Zachęcamy Cię do jej lektury. To okazja, aby spotkać się z myślą Profesora ‒ również wtedy, gdy nie miało się sposobności poznać go osobiście.

W dzisiejszym dniu pamiętamy o tych, którym zawdzięczamy naszą intelektualną drogę. O ich pracy, przekazanej wiedzy i dobru, które pozostawili w innych ludziach.

Panie Profesorze, dziękujemy. Pańskie dziedzictwo będzie zawsze z nami.

Pozdrawiamy serdecznie

Zespół Instytutu Misesa