Jesteś tutaj: Królewski Paryż » Zapiski z Paryża: 3. Ogród Botaniczny

Zapiski z Paryża: 3. Ogród Botaniczny

Pelagiusz z Asturii

Dzisiejsza, zapowiadająca się pięknie pogoda stanowiła wspaniały powód, by udać się do Ogrodu Botanicznego (Le Jardin des plantes, dosł. „ogród roślin”). Założony w 1626 roku jako Ogród Króla (le Jardin du Roi), a dokładnie: Królewski Ogród Roślin Leczniczych, dostępny dla zwiedzających od 1640, paryski Ogród Botaniczny gromadzi tysiące przeróżnych gatunków roślin nie tylko z Francji i jej terenów zamorskich. Wchodzących do ogrodu od strony Sekwany zwiedzających wita pomnik Jana Chrzciciela de Lamarcka (1744-1829), „założyciela doktryny ewolucji”, jak go przedstawia napis.

Główną oś obiektu stanowi przystrojona pięknem niezliczonych kwiatów aleja, która prowadzi od wspomnianego pomnika do imponującego budynku, w którym mieści się, niespodzianka, „Wielka Galeria Ewolucji”. Sama galeria, którą odwiedziliśmy tydzień temu, stanowi temat odrębny, więc pojawi się jeszcze z pewnością w „Zapiskach” późniejszych.

 Mapka paryskiego Ogrodu Botanicznego

Mapka paryskiego Ogrodu Botanicznego

Od Lamarcka do Galerii Ewolucji

Od pomnika de Lamarcka do Wielkiej Galerii Ewolucji

Rozmaite późno kwitnące kwiaty (mamy już przecież koniec września)

Rozmaite późno kwitnące kwiaty (mamy już przecież koniec września)

Zagubiona w mieście papuga karmi się jabłkiem w Ogrodzie Botanicznym

Zagubiona w mieście papuga karmi się jabłkiem w Ogrodzie Botanicznym

Kwiaty

Kwiaty

„Hotel” dla dzikich pszczół

„Hotel” dla dzikich pszczół

Ogromny cedr libański posadzony w 1734 roku

Ogromny cedr libański posadzony w 1734 roku

Ciekawostką nie bez znaczenia jest fakt, że w ogrodzie mieści się też jeden z najstarszych na świecie ogrodów zoologicznych. Jego początków należy — jak chyba zresztą wszystkiego w nowożytnej Francji — upatrywać w Rewolucji antyfrancuskiej. Jest on ściśle związany z upadkiem Wersalu i w ogóle francuskiej monarchii. Otóż zbuntowany i opłacony tłum skłonił króla Ludwika XVI do opuszczenia swojej stałej rezydencji w Wersalu i powrotu do Paryża 6 października 1789 roku. Następujące potem z coraz większym natężeniem tragiczne wydarzenia wokół osoby króla — które osiągnęły apogeum w jego procesie i ścięciu gilotyną na Placu Rewolucji 21 stycznia 1793 — spowodowały, że w latach 1792-1794 przeniesiono królewskie zwierzęta z Menażerii (la ménagérie) królewskiej w Wersalu do Ogrodu Botanicznego nieopodal dzielnicy łacińskiej Paryża. O dziwo, „władze” rewolucyjne otoczyły je opieką.

Daniel europejski w „Menażerii”

Daniel europejski w „Menażerii”

Następnie skierowaliśmy nasze kroki w stronę dwóch typowych dla swych stylów architektonicznych budowli sakralnych: gotyckiego kościoła pw. św. Medarda oraz barokowego kościoła Val-de-Grâce, ale to już temat na kolejne zapiski.

21 IX AD 2013
św. Mateusza

zdjęcia: Pelagiusz z Asturii (z wyjątkiem mapki Ogrodu)

PMK Design
© Organizacja Monarchistów Polskich 1989–2018 · Zdjęcie polskich insygniów koronacyjnych pochodzi z serwisu replikiregaliowpl.com.