Alain de BENOIST

Jacek Bartyzel

Francuski filozof i publicysta. Urodził się w 1943 roku w Saint-Symphorien (Indre-et-Loire), w katolickiej rodzinie arystokratycznej. Jego ciotecznym dziadkiem był malarz-symbolista Gustave Moreau. Ukończył prawo konstytucyjne, filozofię i historię religii na Sorbonie. Jako student był związany z ugrupowaniami prawicy radykalnej: Occident i Europe-Action. W maju 1968 roku został współzałożycielem Grupy Badań i Studiów nad Cywilizacją Europejską (GRECE; Groupement de recherches et des études pour la civilisation européenne). Wydawca i redaktor pism: Éléments, Nouvelle École i Krisis. Pisze także pod pseudonimami: Robert de Herte i Fabryce Laroche.

De Benoist to główna postać („papież”) tzw. Nowej Prawicy (la Nouvelle droite). Definiuje ją przez opozycję do prawicy „starej”, tzn. chrześcijańskiej, nacjonalistycznej i rojalistycznej; pozytywnie natomiast jej pierwszym wyróżnikiem jest elitaryzm. Nie stroni od udzielania wywiadów prasie „mniejszości seksualnych”, okazuje sympatię „nacjonalizmom regionalnym” i jest zwolennikiem „Europy Stu Flag”. Podejmuje na równi krytykę indywidualizmu, uniwersalizmu, nacjonalizmu i etnocentryzmu, traktując je jako rózne przejawy „metafizyki subiektywizmu” i przeciwstawiając im oparty na zasadzie pomocniczości „integralny federalizm”. Trzymanie się z dala od bieżącej polityki uzasadniane jest koncepcją metapolityki, czyli strategii oddziaływania intelektualnego.

De Benoist potępia marksizm jako najbardziej terrorystyczną doktrynę egalitarną, ale od rozpadu ZSSR postuluje zerwanie z „klasycznymi” formami antykomunizmu. Jego zdaniem, głównym wrogiem europejskiej prawicy jest obecnie burżuazyjny liberalizm i „Zachód atlantycko-amerykański”, ponieważ Amerykanie nie wiedzą, że „polityka nie jest zwykłym dodatkiem do moralności, prawa czy ekonomii”.

Najbardziej gwałtowne oskarżenie o zatrucie europejskiej cywilizacji egalitarnymi toksynami miota de Benoist pod adresem chrześcijaństwa, któremu chciałby przeciwstawić odrodzenie helleńskich, celtyckich i germańskich mitów oraz pogańskiego panteizmu, czyli teorii „boskiego ewolucjonizmu”.

Opublikował między innymi: Indoeuropejczycy (1966), Z albo bez Boga (1970), Moralność i polityka Nietzschego (1974), Widok z prawa (1977), Maiastra. Renesans Zachodu? (1979), Jak można być poganinem? (1981), Tradycje Europy (1983), Demokracja: problem (1985), Europa, Trzeci Świat, nasza walka (1986), Ziarno piasku (1994), Linia celownicza. Mowy do obywateli europejskich (I-II, 1995-96), Rodzina i społeczeństwo (1996), Ernst Jünger (1997), Komunizm i nazizm, 25 refleksji o totalitaryzmie w XX wieku (1998), Manifest na rzecz renesansu europejskiego (1999), Jezus i jego bracia (2001), Charles Maurras i Action Française (2002), Poza prawami człowieka (2004), My i inni: problematyka tożsamości (2006), Carl Schmitt współczesny (2007) oraz cztery tomy Bibliografii powszechnej prawic francuskich.

…dla mnie wrogiem nie jest „lewica”, „komunizm” czy „wichrzycielstwo”, lecz wszelkie idee egalitarystyczne, których religijne, laickie, metafizyczne lub rzekomo naukowe formuły plenią się nieprzerwanie od dwóch tysiącleci, w których rozwoju „idee 1789 roku” stanowią tylko jeden z etapów.